Doel bereikt

Een van de branchebladen plaatste gister een artikel met een kop die aanleiding gaf tot lezen. De kop luidde: “Coronavirus: impact op de eventbranche.” https://bit.ly/38jylkA Echter, ik lees helemaal niets over de eventuele impact op de eventbranche, maar krijg  informatie over (de inmiddels in overvloed over ons uitgestorte) het Coronavirus.

Ik vond dat de kop de lading niet dekte. Een discussie op Twitter over het artikel volgde. Dat eerste draadje is te volgen op: https://bit.ly/2PHWICg, want er ontstond ook een tweede draadje. Vandaag publiceerde  een ander brancheblad een artikel met als kop:” Alles over het Corona-virus en evenementen: tips, praktijk, links en vergelijk.” https://bit.ly/2IefrkT

De kop van het artikel trok uiteraard ook gelijk mijn aandacht en de inhoud van het artikel maakt de kop waar. Er staan (naast alle algemene informatie)  handige tips t.a.v het virus m.b.t. de evenementenbranche. Ik kon het niet laten om het gesprek van gisteren voort te zetten en ook hier ontstond weer een vrolijk Twitterdraadje: https://bit.ly/2wmZDcI

De degene met wie ik op Twitter de discussie over content had, wees me uiteindelijk subtiel op het feit dat mijn laatste blogs op deze site uit 2015 stammen. En daar heeft mijn mede-marketeer volkomen gelijk in. Ik ben gestopt met bloggen, omdat het naar mijn mening geen toegevoegde waarde meer had voor het doel waarvoor ik schreef. Ik ben deze site ooit begonnen om, met voorbeelden uit mijn eigen  praktijk, aan te geven dat ik een ervaringsdeskundige ben én door het lezen van mijn blogs je een beeld krijgt van mij als persoon. En volgens mij is dat doel bereikt. Echter, ik heb nooit een laatste blog geschreven en voorlopig is dit dan mijn laatste blog. Uiteraard blijf ik wel beroeps gerelateerde artikelen publiceren. Ook beeldmateriaal (al dan niet bewegend) van door mij georganiseerde (meerdaagse) events plaats ik op deze site. Zo gemakkelijk kom je nou ook weer niet van me af.

 

Er moet meer geknuffeld worden

Back to school! Leerzaam zowel voor mij als voor de leerlingen. Op HielZ en met Buck aan mijn zijde. Buck had ik bij me als, de 37 kg wegende, metafoor die altijd door iedereen geknuffeld wordt. En als dat niet gebeurt hij er zelf wel om vraagt. Stoppen met knuffelen is geen optie. Dan duwt hij zijn snuit tegen je aan. Een hond in de les was uiteraard verrassend en Buck zocht elk lesuur binnen no time zijn knuffelaar uit. Geen kind aan gehad. Lees verder

Tipping is not a city in China

De titel van dit blog heb ik niet zelf verzonnen. Deze zin zie je vaak in horecagelegenheden. In mijn beleving is het geven van een tip normaal. Zodra ik de service bij een restaurant goed vind, zal ik hen daar voor extra belonen. En als ik in een hotel logeer, zal housekeeping altijd een tip van me vinden. Niet alleen op de laatste dag, maar juist aan het begin van mijn verblijf. Lees verder

Als het huilen je nader dan het lachen staat

Sail 2015 komt er weer aan. Een fantastisch 5-jaarlijks terugkerend evenement. Historische, nog varende, tallships uit de hele wereld komen naar onze hoofdstad om daar een aantal dagen aan te meren. Het ultieme hoogtepunt is de Sail-In. Op die dag komen de schepen naar Amsterdam en worden ze op het laatste deel van hun tocht vanaf IJmuiden door duizenden bootjes begeleid. Alles wat drijft, van zeewaardig jacht tot pieremachochel, is dan op het water te vinden. Lees verder

Zo kan het ook

Soms wil je bestaande rituelen doorbreken. Zo ook met de golfdag die ik organiseerde. Ik wilde het anders. Niet het standaard registreren, baan opgaan, rondje spelen, prijsuitreiking en seated dinner. Ik wilde dat er onderling meer genetwerkt wordt. Hoe pak je dat aan? Ik had hulp nodig. En niemand anders dan Stephan Trumpi kon me daarbij helpen. Lees verder

Improviseren en snel schakelen

Een skûtsje kan om. Ik heb het zien gebeuren. But.. not on my watch. En dat is ook de afspraak die ik met Cees, eigenaar en schipper van onder andere de Nooit Volmaakt  en de Jonge Jacob heb. En met Cees kun je afspraken maken. Net zoals met Klaas. Lees verder

We are the champions!

Het was vroeg die zondagochtend in april. En koud, maar het beloofde een zonnige dag te worden. Die bewuste ochtend reed ik om half 9 het terrein van de Toekomst op. De Tefaf nog in mijn benen. Het trainingscomplex van Ajax lag er prachtig bij. En er stonden al mensen. Was ik te laat? Nee, zij waren vroeg. Een jongetje van 8 stond aan de hand van zijn vader in een volledig trainingsoutfit van zijn favoriete club al voor de deur. Lees verder

Het geheim van de smid

Ken je dat programma “goochelaars ontmaskerd”? Met opperste verbazing zat ik te kijken naar de meest fantastische capriolen, om vervolgens met nog grotere ogen te kijken naar het konijn dat uit de hoge hoed kwam. Zo gaat dat ook met evenementen. Voor degene die aanwezig is, lijkt het allemaal glitter & glamour, maar het is keihard werken. Lees verder

In der Beschränkung zeigt sich der Meister

Laat ik voorop stellen dat ik alles behalve een keukenprinses ben, maar ik weet wel wat lekker is. Het liefst genuttigd in goed gezelschap met een ontspannen sfeer. Mijn huisgemaakte goulash behoort tot de favorieten. Zeker nu de dagen korter worden kan ik me weer helemaal verliezen in dat heerlijke prutje. Lees verder

Pien aan de veut

Als je zoals ik regelmatig evenementen organiseert, weet je als geen ander dat de geneugten tijdens de dag/avond zelf ook wel eens kunnen tegenvallen. Neem het voetenprobleem. Als goede gastvrouw loop je niet op Crocs, Uggs of andere gemakkelijk (edoch lelijk) schoeisel. Bij hoge uitzondering kan er wel eens een gympie of een ander hakloze schoen aan je gepedicuurde voet. Lees verder

Laatbloeier of doorzetter?

Toen ik vanochtend met Buck mijn ochtendrondje deed, viel mijn oog tijdens zijn plaspauze op een prachtige uitgebloeide Hortensia. Het waren niet alleen de mooie herfsttinten waardoor ik bleef kijken, maar dat ene kleine witroze bloemetje dat er fel uitstak trok mijn aandacht.

Lees verder